Yazar

Narin TENEKECİ

Hayat İnce Bir Çizgidir

Sıcacık bir yaz günü, dışarıda güneş bütün sıcaklığıyla gülümsüyor. Herkes sokakta, parklar bahçeler insanlarla dolu. Kapalı bir mekânda durmak mümkün değil. Dışarıda o kadar güzel bir hava var ki, sizi altın yaldızlı davetiye ile buyur ediyor. İster istemez kendinizi sokakta buluyorsunuz.   İşyerinde saatler 12:30’ u gösteriyor. Yemek vakti geldi çattı, bırakın yemek yemeği o gün içimden su içmek bile gelmedi, gazetelere bile bakmak istemedim. Can sıkıntısı, moral bozukluğu beni yerimden kaldırıp dışarıya yönlendirdi. Yalnız başıma kalıp yürümek istedim, kimseyi görmeye tahammülüm yoktu. Havanın vermiş olduğu masumlukla bir aşağı bir yukarı yürüdüm. Çok yorulmuştum bir çay bahçesinde soluklandım, dedim ya canım yemek istemedi. Az şekerli, köpüklü mis gibi bir kahve içtikten sonra işyerine dönmek için tekrar yürümeye başladım.   Eşim ve kızımla birlikte birkaç kez yemek yediğimiz restoranın kapsının önünden dalgın dalgın geçerken sıcak ve samimi bir sesle sola doğru döndüm ve baktım. Kapıda duran güler yüzlü garson bana sesleniyordu, yenge buyurun bir çay ikram edeyim, o an adamı hatırlayamadım, önünde durduğu restoranın kapısındaki tabelayı okuyunca birden hatırladım. O beni hatırlamıştı, eşim restoran sahibinin arkadaşıydı ve hemşerisiydi. En son ramazanda ailece gittiğimiz, lezzetli yemekler yediğimiz bir yerdi. O garson bizimle o kadar çok ilgilenmişti ki kalkmak istemiyorduk. İçten ve samimi bir şekilde çaya davet etmesi beni çok duygulandırmıştı, işe geç kalacaktım, teşekkür ettim bir dahaki sefere söz gelip çayınızı içerim dedim.   Aradan çok değil sadece iki gün geçmişti, eşim kötü haberi verdi. Beni çaya davet eden o gencecik adam trafik canavarına yenilmişti, karşıdan karşıya geçerken bir arabanın çarpmasıyla hayatını kaybetmişti. Ölüm haberini duyunca ben ve kızım donup kalmıştık, sadece neden diyebildik. O kadar gençti ki, eşiyle ve küçük çocuklarıyla birlikte yaşayacağı çok güzel günler vardı. Ben ve kızım çok fazla tanımıyorduk, ama bizimle birkaç kez candan ve içten ilgilenmesi, hele de kızıma karşı babacan tavırları benden çok kızımı yıkmıştı.   Evet, her kes bir gün ölümü tadacak, ama daha hayatının baharında, gencecik erken ölümler insanın canını acıtıyor nedense. Kendisiyle birlikte nice umutları nice hayalleri de girdi o toprağın altına. Geriye sadece tatlı tebessümler ve güzel anılar kalır o insandan. Benim gibi söz verip de içemediğim çay gibi. Keşke bir bardak çayını içseydim, keşke…. demek için çok geç artık.   Daha fazla yazamıyorum, çok fazla tanımasam da onu, söyleyeceğim iki kelime var.  Çok erkendi ölümün genç adam……             Çok erken kaybettiğimiz Rafet kardeşimize Allah’tan rahmet, ailesine ve tüm sevdiklerine sabır diliyorum.   Huzur içinde uyu, mekanın cennet olsun Rafet bey………   narintenekeci@hotmail.com