Yazar

Narin TENEKECİ

Eskiden Mektup Vardı

Uzun ve sessiz bir gecenin ardından yine sabah oldu, güzel bir sabaha merhaba derken zil sesiyle yataktan fırladım, çalan kapı ziliydi hemen açtım. Karşımda duran, kargo şirketinden gelen bir kuryeydi. Zarfımı aldıktan sonra teşekkür edip kapıyı kapattım. Kızım kim geldi diye sordu, birden postacı geldi dedim, sonra işi düzeltmek için postacı olur mu kızım, kapı bir kez çaldı, postacı olsaydı iki kez çalardı diyerek espri yaptım ve gelen kuryeydi dedim.     Eski günleri hiç düşündüğünüz oldu mu? Hani şu cep telefonlarının, bilgisayarların icat edilmediği yılları. İnsanların sevdikleriyle istedikleri zaman konuşamadığı, iletişim aracı olarak telgraf ve mektupların yazıldığı dönemleri, kısacası iletişim aracı olan teknolojinin hayatımıza girmediği zamanları.   Evet eskiden kargo şirketleri yoktu, postane ve hasretle yolları gözlenen ve çok sevilen postacılarımız vardı, çünkü herkese ailelerinden, evlatlarından, dostlarından, kardeşlerinden haberler getirirlerdi. Önemli evrakları elden teslim eder, mektup ve tebrik kartlarını posta kutularına bırakırlardı.   Şimdiki çocuklar, gençler bilmezler mektupları. Sevgi kokan, huzur veren birkaç satır hal hatır sorulan, el yazısıyla yazılan özenle saklanan o nostaljik tertemiz kağıtları. Bizlere, sevgi ve hasret kokan o mektupları, bizim için çok değerli olan o emanetleri taşıyan sevimli postacılarımız da yok artık. Belki de çoğumuz unuttuk bile.   Eskiden yani evvel zaman, mektuplar yollanırdı uzaktaki ailelere, dostlara, arkadaşlara, sevgililere hele askerlere yazılan mektuplar daha duygusaldı, satır satır sevgi ve hasret kokardı, hiç üşenmeden, bıkmadan usanmadan sayfalar dolusu yazılırdı. Yazılan mektuplar hiç bekletilmeden hemen postaya verilirdi, cevabını beklemek, postacının yolunu gözlemek, her gün posta kutusunu kontrol etmek tarifsiz heyecan verirdi insana.   Evet, eskiden iletişim zordu, günlerce ve haftalarca cevap beklerdik, gelecek cevap o kadar kıymetli olurdu ki anlatamam. Eskiden insanlar gibi mektuplar da içten, samimi, sıcacık, sevgi doluydu. Açmaya kıyamadığımız, açarken bile her satırını her sayfasını özenle hasretle okuduğumuz o mektuplar yok artık.   Şimdi ise eve gelen postacılara hiç kimse sevinmiyor, heyecanlanmıyor. Çünkü gelen evrak ya ödeme emri ya da faturadır. Şu anda iletişimin en hızlı olduğu çağdayız, gelişen teknoloji sayesinde çok çabuk ulaşıyoruz dostlarımıza. Faydalarından çok zararları da var, insanları aile toplantılarından, sohbetlerinden mahrum bıraktılar, uzaklaştırdılar. Görmek istediğiniz bir yakınınızı, bilgisayarın bir tuşuna basarak görüntülü olarak karşınızda görebiliyor ve saatlerce süren sohbetlerinizi yapabiliyorsunuz.   Evet, artık zaman değişti, bilgisayar, faks, cep telefonu derken her şey çok kolaylaştı. Çözemediğimiz hiçbir problem kalmadı. Eskiden yaşanan güzel günler gibi mektuplar da yok artık. Hiç düşündünüz mü acaba, eskisi gibi mutlu muyuz, huzurlu muyuz diye.   Kısacası, Internet icat oldu mertlik bozuldu.   Herkese mektup tadında güzel günler diliyorum.     narintenekeci@hotmail.com