ANNE KALBİ

Delikanlı, katı yürekli bir kızı sevmiş ve onunla evlenmek istemişti. Ancak kız, korkunç bir şart ileri sürerek:

— Senin sevgini ölçmek istiyorum, dedi. Bunun için de köpeğime yedirmek üzere bana annenin kalbini getireceksin.

Delikanlı tüyler ürperten bu teklif karşısında ne yapacağını şaşırmış ve uzun bir tereddütten sonra hislerine mağlup olup annesini öldürmeye karar vermişti. Annesi, belki de durumu fark ettiği için oğluna fazla direnmedi ve çocuk, annesini öldürerek kalbini bir mendile koydu.

Delikanlı, kızın isteğini yerine getirmiş olmanın heyecanıyla yolda koşarken, ayağı bir taşa takıldı. Kendisi bir tarafa, mendil içindeki kalp bir tarafa fırladı. Canının acısından, ağzından ister istemez “Ah anacığım!” sözleri döküldüğünde annesinin tozlara bulanan ve hala soğumamış olan kalbinden bir ses yükseldi:

— Canım yavrum, bir yerin acıdı mı?

(Cüneyt SUAVİ’ nin “Hayatın İçinden” adlı kitabından)

Evet, işte anne kalbi, severek okuduğum yazar Cüneyt Suavi’ nin kitabından bir bölümü sizinle paylaştım. Yazarın yüreğine, eline ve kalemine sağlık.

Bir annenin evladına olan sevgisi ancak bu kadar güzel anlatılır. Dünyada karşılıksız tek sevgi anne sevgisidir. Bir evladın yeri annenin kalbindedir. Anne çocuğuna olan sevgisini, altınlarını ve paralarını koyduğu kasasında değil kalbinde saklar. Bizi hep sevgiyle büyütürler, sevincimize de üzüntümüze de ortak olurlar.

Dünyada anne sevgisinin yerini dolduracak hiçbir sevgi yoktur. Her şeyde ilk ağzımızdan çıkan kelimedir anne. Canımız acısa, sevinsek, üzülsek, dilimizin ilk söylediği kelimedir anne. Sevgili Peygamberimiz (s.a.v) cennete giden yolun annelerin rızasını kazanmaktan geçtiğini şu kutsal sözleriyle belirlemiştir: “Cennet Annelerin Ayakları Altındadır”. Annelik öyle kutsal ki onların kıymetini göstermek adına söylenen büyük bir sözdür.

Yüce Rabbim, dünyadaki sevgilerin en yücesi olan evlat sevgisini de anneye vermiştir. Anne ile evlat arasındaki uzun yılların yükünü hep anne üstlenmiştir. Doğduğu günden ölümüne kadar olan zamanın her dakikası her saniyesi çocuklarına duyduğu sevgi ve özlemle geçer. Ölümüne kadar anne, kanatlarını evlatlarının üstüne germiştir. Bu uzun beraberlikteki görevi hep anne üstlenmiştir. Bir evlat evlense bile onun yerini kimse dolduramaz. Ana gibi yar Bağdat gibi diyar olmaz.

Çocukların yaşları ilerlese bile zor zamanlarında ilk arayacakları insan annedir. Bizi dikkatle dinleyen tek varlıktır. Sevginin güçlerini birleştirdiği, dünyanın en şefkatli kollarına sahiptirler. Çocuklarını zor durumda bırakmazlar, gerektiğinde kendilerini feda ederler. Boşuna dememişler Ağlarsa anam ağlar gerisi yalan ağlar. Bu fedakârlığın karşısında, anne ve babanın evlatlarından istedikleri sadece, saygı ve hoşgörüdür.